Maple On The Moon

เบื่อโลก...ที่มีแต่คนแย่งชิง
เบื่อโลก...ที่คนจ้องแต่จะเอารัดเอาเปรียบกัน
เบื่อโลก...ที่ไม่เท่าเทียมกันในสังคม
เบื่อโลก...ที่คนจ้องทำร้า้ยจิตใจของคนที่คิดต่างกับตน
เบื่อโลก...ที่พันธนาการมนุษย์ไว้

รักโลก....ที่มีธรรมชาติ ท้องฟ้า และสายน้ำที่งดงาม
รักโลก...ที่หยิบยื่นน้ำใจให้กันและกัน
รักโลก...ที่ทำให้มนุษย์ได้เดินดินกัน
รักโลก...ที่มีสมดุลของโลก
รักโลก...เพราะโลกทำให้เราได้พบความจริง



จะรัก...จะเบื่อ
ก็คือโลกใบเดียวกัน
อาจมีบางทีที่อ่อนใจ
อาจมีบางคราที่หวั่นไหว
แต่ภายในใจก็ยอมรับเสมอ....


ในโลกที่ไม่สมบูรณ์แบบใบนี้...

 

  อยากเขียน อยากเขียน

 ดินสอไปไหน.....อ่าวแม่งเขียนผิด

 ยางลบๆๆๆ อยู่ไหนวะ......

 

..................................

 

..................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งหมดนี้วนเวียนบ้าบออยู่บนโต๊ะทำงานขนาดพื้นที่ตูดมด อันอุดมไปด้วยของกินและกระดาษ

 ด้วยภาระการเรียนและการงาน

ทำให้ชีวิตต้องวนเวียนกับการใช้ดินสอกับยางลบบ่อยครั้ง

บางครั้งที่เขียนอะไรลงไปผิดเราก็ลบและเขียนใหม่

อยากเขียนอะไรก็เขียนไปไม่พอใจก็ลบมันออก

 บนหน้ากระดาษของเราเอง

 

 

ถ้าลองเปรียบเทียบเล่นๆว่าชีวิตคือกระดาษ

ที่วันนี้เราทุกคน มีดินสอและยางลบของตัวเอง

เพื่อที่จะบรรเลงลงสู่แผ่นกระดาษของชีวิต

เขียนๆๆๆ  ลบๆๆๆ

 ด้วยในชีวิตจริงเราต้องลงมือเขียนมันด้วยตัวเอง

แม้บางครั้งจะมีคนมือบอนมาเขียนอะไรลงบนกระดาษเราบ้าง

แต่เราก็ยังมียางลบของตัวเอง

 

ยางลบที่เรียกว่า"ความหวัง" 

ที่จะลบสิ่งที่ผิดพลาดและเริ่มเขียนใหม่

ด้วยดินสอที่ชื่อว่า "ความตั้งใจ" 

อะไรบนโลกนี้ถึงมันจะยาก...แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินไปที่จะทำมัน

 

 

แต่ในวันนี้มองไปทางไหนผู้คนถือเพียงดินสอ....

 

ที่พร้อมจะขีดเขียน แต่ยางลบในมือต่างหายไป

ความตั้งใจที่ไร้ความหวัง.....มันจะเกิดขึ้นได้อย่างไร

และเมื่อวันใดที่ความตั้งใจนั้นไม่สำเร็จ

เราจะเขียนต่อได้อย่างไรเมื่อไร้ความหวัง

ในกล่องแพนดอร่าสิ่งสุดท้ายที่พระเจ้าทิ้งไว้ให้มนุษย์นั้น

ก็คือยางลบก้อนนั้นที่ชื่อว่า"ความหวัง"

 

 

เมื่อพร้อมที่จะเริ่มทำอะไร

จงอย่าลืมว่าเรามีโอกาสผิดพลาด

ความตั้งใจคือดาบที่จะคอยฟาดฟันปัญหา

ส่วนความหวังก็คือโล่ห์ที่เป็นเกราะกำบังความฝันของเราต่อไป

บางครั้งเมื่อดาบที่มือหลุดไปเรายังมีความหวัง

หวังที่จะหยิบดาบขึ้นมาใหม่....

แต่หากวันใดที่เราทิ้งความหวังไป...เราจะไม่มีอะไรเหลือเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลับมาที่โต๊ะทำงานตัวเดิม...............และฉันได้

พบ........ว่า............

 

ที่ได้เขียนเพ้อออกมานี้นั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันฝันไป...ว่ะ

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก